ONBİRİNCİ BÖLÜM

Boş bir kapının önünde bir gölge..
adını çağırır ama cevap yok.
Hala senin yüzünü görüyorum ama iz yok.Fotoğraflar...Rüya görüyor gibi oluyorum
.Bütün siyah ve beyazlar burada. Bir boşluk, kayıp
ve boş hissediyorum.
Onlar bütün yaraların zaman içinde iyileşeceğini söyler.
Ama ben her nasılsa doğmamış solucan gibi hissediyorum.
Sadece yarınına asılmak için hergün yokuş yukarı tırmanmak..

Birden uyandı Maya.Ayten mutfakta yemek hazırlarken koltukta içi geçmiş olmalıydı.Ter içinde kalmıştı.Uzaktan bir müzik sesi geldiğini duydu.Rüyasında duyduğu ses bu olmalıydı.İngilizce bir parça çalıyordu.Ürperdiğini hissetti.İngilizce biliyordu ve bu sözleri yüreğinde hissetmişti.Hemen bilgisayarı açtı ve duyduğu sözlerden bir kısmını arama çubuğuna yazdı.
"Accept "diye bir metal grubunun parçasıydı.
-"Kill The Paint" işte buldum parçanın ismi bu.Hemen Youtube'u açtı ve parçayı dinlemeye başladı.İçeriden Ayten seslendi.
-Uyandın mı tembel teneke? Umurunda bile değildi .Tekrar kanepeye uzanadı ve gözlerini kapattı.Kalp atışları hızlanırken gözlerinden bir damla yaş süzülmüştü.Dudaklarına ulaşan tuzlu ıslaklığı hissettiğinde hissettiklerinin gerçek olduğunu bir kez daha anladı.

ONUNCU BÖLÜM

AYTEN: Neden günlerdir evden çıkmıyorsun?

MAYA: Saçmalama da bana da kahve yap.
AYTEN: Kalk kendin yap.Hem biraz depresyondan falan da çıkmış olursun.Benim arkadaşım çılgındır ,uçuktur ama hiç bir zaman kendini bırakmaz.Günlerdir eve tıkıldın kaldın.Güzelim bayram tatilini mahvettin.Hani bir sürü plan yapmıştık?Kapattın telefonu hiç bir şekilde ulaşamıyorum sana.Senin yüzünden Avrupa Yakasın'ndan kalktım buralara kadar geldim.Dışarıdaki yağan karı görüyor musun? Bizim bir taraflarımız dondu hanımefendi!
MAYA: Dur be !Bağırıp durma.Başım ağrıyor.Tamam hafızam zayıf ama o kadar da değil.Daha iki gün önce İstiklal Caddesi'nde coplanan sanki ikimiz değildik.
AYTEN: Yok sen iyice kafayı yedin.Geri zekalı kaltak yüz kere aradım senin telefonunu hep kapalıydı.Biz gittik arkadaşlarla sen değil canım.Utanmasa en önde sopayı da ben yedim diyecek.
MAYA: E ben yedim tabi.
AYTEN: Yok yüzsüzsün sen.
MAYA: Kızım çıldırtma beni.Bak elim hala sargıda.Alay etme benimle.

DOKUZUNCU BÖLÜM

Kalkmak istemiyorum ve neden vazgeçmiyor bu kapının zilini çalan münasebetsiz.Bu gün pazar lütfen yalnız bırakın beni.Yatağın içinden çıkmadan ,belki kendime acıyarak zihnimi boşaltmak istiyorum.Benim evde olduğumu kesin biliyor yoksa bu kadar israrla çalmazdı.Niye bu kadar hayatımın içine girmeye çalışıyorlar? Sanki borcum var insanlara.Defolun gidin hepiniz tanıdıklarım ,tanımadıklarım ve tanışacaklarım.

Kapının gözetleme deliğinden baktığında Ayten'i gördü .Garip şımarık hareketler yapıyordu.Geri zekalı benim delikten baktığımı anladı diye mırıldanarak gülümsedi.
-Aç kapıyı.Bak orada olduğunu biliyorum.Açmazsan biraz sonra yapacaklarım için sorumluluk kabul etmiyorum.
Maya ,Ayten'i içeriye aldığında hala gülüyordu Ayten.
- Manyak ,çatlak kadın.Kapının önünde soyunuyorsun.
- Sana sorumluluk kabul etmem demiştim.Bana kahve yap üşüdüm .
- Ne ? Ben hastayım kimseye bir şey yapamam.
- Lan ne tembel karısın.Olur ben yaparım. Nerede peki kahven?

-SEKİZİNCİ BÖLÜM

Ne çok azarlamıştı adam onu.Patron olmak garip bir duygu olmalıydı.Kesinlikle bu adam benim sahibim olduğunu düşünüyor.Her tarafım çürük ve ezik .Sadece öğleden sonra izin istiyorum dedim.Gitmeseymişim,ülkeyi ben mi kurtaracakmışım..nalet adam bir kere de bir şeye düzgün tepki ver.Bir kere de hissetmesen de olumlu davran.Nefret ediyorum senden.Yüzünden ,ensenden,boncuk gözlerinden ve özellikle ilk bakışta insanın dikkatini çeken delikleri belirgin olan o burnundan.Aslında ben senden bir bütün olarak da nefret ediyorum.Yemek yemem lazım.Çok güçsüz düştüm.Yemek yemeliyim.Keşke yemek yemeden yaşamayı sağlayan bir sistem olsa.Ama sadece zenginler değil fakirler de bundan faydalansa.Ben fakir miyim peki? Evet ben buz gibi fakirim ..Ben kesinlikle fakirim hiç şüphem yok.Peki çok param olsaydı ne alırdım önce? Bu oyunu sevdim diye düşündü Maya.Gülümseyince yine canı yanmıştı.Aklına hemen gidip almayı isteyebileceği hiçbir şey gelmemişti.Biraz daha zorladı kendisini yatağa uzanırken.Belki de güzel bir sevişme her şeyi çözerdi diye düşündü.Seviştikçe adama para versem .Hem de deste deste.
-Seviş lan,parasıyla değil mi? -Seviş diyorum köpek.
Yorganın altında deli gibi gülmeye başladı.
Bir an gözünde canlanmıştı.Problem yaratmayan ,konuşmayan ve egosu olmayan bir erkek.Uykusu gelince yatağa davet ederdi.Sıkılınca şimdi git diye kapıyı gösterirdi.Yüzünü inceleme zorunluluğu olmadan arkasından kapıyı kitleyip sevdiği filmi açardı.Kendini iyi hissetti birden.Bir şey olmuştu.İsimlendiremediği anlatamadığı bir şey olmuştu.Kendisini mutlu hissetmeye başlamıştı.Bu etrafında olan bir şey değildi.Her şeyimle dökülüyorum ne kendimi iyi hissetmeme neden oldu diye yüksek sesle konuştu.Üstelik gitgide artıyordu da.Kabın dolması gibi pilin şarj olması gibi artan mutluluğuna engel olamıyordu.Üzerinde pijaması çıplak ayaklarıyla evin dış kapısını açtığında apartmanda akşam servisini yapan kapıcıyla göz göze geldi.Kapıcının selamına yanıt vermeden yalın ayak merdivenlerden aşağıya iniyordu şimdi.Kapıcı Maya’nın gözlerindeki ifadeden ürkmüş çıplak ayak koşan bu kızın arkasından geliyordu.Giriş katına geldiklerinde Maya kapıcı dairesinin önünde durdu ve sabit gözlerle-kapıyı aç dedi.Adam şaşırmıştı.Onun delirdiğini düşünüyordu.
-Burası benim evim dedi.
-Sana kapıyı aç diyorum.
Adam ürkmüştü.Kapıyı açtığında evin içine dolan gaz ikisinin de başını döndürdü.Kapıcının karısı halını üzerinde baygın yatıyordu.Çığlık atarak içeriye koşan adama baktı ve arkasını dönerek yürümeye başladı.Yavaşça tekrar merdivenleri çıkması ve kendi evine girmesi fazla vakit almamıştı.Ayaklarım üşüdü diye mırıldandı.Buzdolabını açtı ve bir süre baktı.
-Sanırım kocaman bir sandviç yapacağım kendime.

YEDİNCİ BÖLÜM

-Kendine geldi mi?
-Hayır hala uyuyor.
-Nesi var mış neden getirmişler.
-Birden fenalaşmış ve yere düşmüş.Neyse sen onu boş ver İstanbul'a tayin istemişsin hayırdır.
-Bıktım artık bu Şehirden üzerime üzerime geliyor.
-Vay! hani sen bu şehri çok severdin ?
-Benim için Gölcük günleri bitti.Gitmek istiyorum artık buralardan.
-Şşş uyandıracaksın alçak sesle konuş.
-Bir baksana şuna ,ellemesen iki gün daha uyur bu.
-Olsun yine de sessiz konuş.
Maya başında fısıltıyla konuşan hemşirelerin tüm söylediklerini duymasına rağmen bir türlü gözlerini açamıyordu.Gerçekten ellemeseler günlerce uyuyabilirdi.Ne garip rahatsız olmuyordu bu konuşmalardan.Aklına küçükken sobanın başında uyukladığı günler gelmişti.Anne ve babası o uyanmasın diye fısıltıyla konuşurlardı.Onları duymasına rağmen yine de uyuduğunu hissederdi.Ne muhteşem bir huzurdu yaşadığı.Hiç bir şey umurunda değildi.Kendisini sobanın yanında uyuyan bir kedi gibi hissederdi.Gözlerini açmaya çalıştı ama beceremedi.Sadece su istiyordu.Sonra yine uyumak.Benden önce her şey yaşanmış diye aklından geçirdi.Hiç bir şey yeni değil.Kimbilir kaç insan bu düşündüklerimi hayal etmiştir.Farklı olan ne var ki hayatımda.Neden içimde inanılmaz bir ağlama isteği var benim.Hiç bir şey yapmak istemiyorum.Hiç bir şey olsun da istemiyorum.Daha düne kadar deli gibi gülmek ,koşmak isterken bu gün yaşadığım hüzün neden peki? Hatırlayamıyorum.Bir türlü hatırlayamıyorum.Ben neden öylesine mutluydum.Beni bu kadar mutlu eden şey neydi.Bir şey farklıydı.Bir şey olmuştu ve ben kabıma sığamıyordum.Açlığımı bile unutmuştum.Zorla kendini Maya .Ne olmuştu hatırlamaya çalış..Birden gözlerini açtı ve sordu.
-Bu gün günlerden ne?
-A a uyandı.
-Bu gün günlerden ne dedim?
-17 Ağustos 1999 ne oldu ki?
-Saat kaç?
-Daha uyandığı gibi sorguya başladı.Deli mi ne?
Herkes dışarıya çıksın diiye bağırmaya başladı Maya.

-ALTINCI BÖLÜM

Rahip sunağın önüne geldiğinde tapınağın en altında toplanmış bulunan kalabalıktan tekrar bir uğultu yükseldi.Kulakları tırmalayan bir kadın çığlığı tüm ormanı kaplamıştı.Yakındaki bir kuş sürüsü topluca ağaçların üzerinden havalandılar.Tapınağın en üst katındaki sunaktan akmaya başlayan kan tüm oluğu geçtikten sonra en alt kattaki halkın etrafında toplandığı kuyunun içine kadar gelmeyi başarmıştı.Gün ağardığından beri yüze yakın kadın kurban edilmişti.Rahip ekindeki büyük bıçağı sunağın üzerinde titreyerek uzanmış bulunan genç kadının üzerine bıraktı ve diğer elindeki taş ve kararmış deri parçalarını yuvarlak sembollerle dolu taş zemine fırlattı.Yine transa geçmişti garip inilti şeklinde sesler çıkartıyordu.Yarı çıplak rengarenk tüylerle kaplı başlığıyla ve korkutucu bakışlarıyla gölgelerin arasından hükümdar göründüğünde rahibin yanındaki muhafızların gözlerindeki korku hemen farkedilebiliyordu.Sessizliği yine onun sesi böldü.

-Hata yapmadığına eminsin değil mi?

Rahip bu soruya yanıt bile vermedi .Sadece dönüp baktı.Sonra yine aynı garip ayine devam etti.
-Biz dünyanın en güçlü medeniyetiyiz.Her alanda ileri olmamızın yanında...
-Susun diyen rahibin sesi taş odayı tekrar çınlattı.Muhafızlar korkuyan titremişlerdi yine.
-Size bunu kaç defa anlattım diye devam etti rahip.Yok olacağız .Hem de tamamamen.Medeniyetimizdengeriye kimse kalmayacak.Bunun yapan senin sırrını çalan bir kadın olacak Caprakan.
Hükümdar Caprakan hafta başından beri yüzlerce kadını tanrılara kurban ettiklerini düşündü.Saçmalık diye mırıldandı.Benim sırrım mutluluk.Bunu da sadece ben biliyorum.Onu da öyle bir gizledim ki..Ama ya rahibin dediği gibi kadının biri bu sırrı öğrenmişse..ya gerçekten gücümün kaynağı olan ,medeniyetimizi ,toplulumuzu ayakta tutan bu sır bir başkasının eline geçmişse. Rahip tekrar sunağın başına geldiğinde taşın üzerinde titreyerek yatan kadınla öz göze geldi.Kadının üzerine bırakmış olduğu bıçağı aldı ve sessizce dua okumaya başladı.Kadın bağlı değildi.Kendi isteğiyle kabul etmişti bunu.Ölüm değildi onu bekleyen tam tersi gerçek hayata şimdi gideceği söylenmişti ona .Peki neden kendisini bu denli kötü hissediyordu.Neden bir şeyler yanlışmış gibi geliyordu ona.Rahip okuduğu duayı bitirdiğinde her zaman yaptığı gibi gözlerini kapattı.İki eliyle bıçağı kurbanın kalbine saplamak üzere havaya kaldırdı ve hep yaptığı gibi yükses sesle sordu.
-Adın nedir kadın?
Benim adım MAYA

-BEŞİNCİ BÖLÜM

İstikla Caddesi'nin en işlek günlerinden birisiydi.Keşke bu gün yapmasaydık diye içinden geçirdi Maya.Ama her şey çok kötü gidiyordu ve birilerinin bunlara bir tepki vermesi de şarttı.Çocukluğundan beri gördüğü yanlışları söylemek gibi bir huyu vardı.Tutamıyordu kendisini..Topluca yürüyorlardı ve ellerinde pankartlar onlar yürüdükçe insanların şaşkın bakışları onu daha çok şaşırtıyordu.Ben onlara daha çok şaşırıyorum dedi yanındaki arkadaşına.O zaman arkadaşlarının yüzlerindeki gerginliği ilk defa farketti.Bir haftadır buna hazırlık yapıyorlardı ve izin alamamışlardı bu yürüyüş için.Zaten izin almayı da beklemiyorlardı.Kararlıydılar ve yapacaklardı.
-Polis çok sert davranacakmış.
Sesin nereden geldiğini anlamadı ama birlikte yürüdüğü arkadaşlarından birisi olduğu kesindi.artık geriye dönüş yoktu.Çekim yapan insanlar gördü tarihi bir inanın balkonundan.Sinirli bir şekilde gülümsedi.Çekim yapan adam kendisini o kadar kaptırmıştı ki eğildiğinde belindeki silahı görünüyordu.Sanırım gazeteci olamaz diye mırıldandı.Yürüyen grubun ortasındaydı yavaş yavaş konuşma yapacakları yere doğru gidiyorlardı.İçinde bir sıkıntı vardı.Sanki bir şeyler kötü gidecek hissini bir türlü yok edemiyordu.Uzaktan polis kordonu görünmüştü.Karşı karşıya gelmeleri çok sürmedi.Önce uyarıldılar megafonla ,ardından müdahale de gecikmedi.Maya geçişlerine izin verilmediğinde her zaman olduğu gibi dağılacaklarını düşünmüştü.Fakat ona söylenmeyen bir şeyler olduğunu anlaması güç olmadı.Öndeki arkadaşları dağılmak yerine polise direnmeye başlamışlardı.Birden gözlerine inanamadığı bir şey oldu.Yanındaki öğrencinin yüzünde acımasızca patlayan cop çocuğun burnunu kırmış ve bir kaç damla kan gömleğine kadar sıçramıştı.Sonra her şey kontrolden çıktı.Maya sanki bir filmin içine girmiş gibiydi olanlara inanmıyordu.Herkes kaçmaya başlamıştı.Kaçanların paniği o kadar fazlaydı ki kendisini yerde buldu .Eline basmışlardı canı yanıyordu.İlerde kendisi gibi siyah saçlı bir kızın yerde tekme yediğini gördü.Sonra tekmeyi atan kişinin kendisine doğru koştuğunu farketti.Ayağa kalkamıyordu.Hafifçe doğruldu kendisine doğru koşan adama bakarken.Şimdi aralarında bir kaç adım vardı.Maya bunca paniğin ve çığlıkların arasında yerde oturuyordu.Adam tekme atmak için yanına geldiğinde Maya ile göz göze geldi ve birden durdu.Yüzünde büyük bir acı vardı adamın .Eliyle kulağını tuttu.Kulaklarından kan geliyordu.Kendisini çok garip hissediyordu Maya.Ayağa kalktı ve yürümeye başladı.Etrafında yaşananlar rüya gibiydi.Kendisine doğru koşan başka bir polis gördü.Kocaman bir cop vardı elinde.Cop tutan eli havaya kalktığında gözlerini kapattı Maya.Gözlerini açtığında polisin hala öylece durduğunu farketti.Adam elini usulca indirdi ve copu yere düşürdü.Gözlerinde donuk bir ifade vardı.Adam belindeki tabancayı çıkarttığında Maya korkudan donakalmıştı.Sesi kısıldı bağıramadı bile.Fakat o an çok garip bir şey daha oldu gözlerinin önünde.Polis silahı kendi başına doğrultarak tetiği çekti...Polis vuruldu diye büyük bir uğultu koptu etrafında.Ne yapacağını bilemiyordu yürümeye devam etti ve kendisini kameraya çeken adamı gördü o sırada balkonda.Yüzünde büyük bir korku vardı adamın.Ama asıl panik balkonun korkulukları birden kırılıp adam elektrik direğinin üzerine düştüğünde yaşandı.İstiklal caddesindeki büyük kalabalık elektrik direğinin üzerinde etrafa kıvılcımlar saçılarak bir adamın korkunç çığlıklarla yandığına şahit oldular.