Negatif Ben'e...

Ne zaman bu kadar yakın oldun sen içimdeki bene...İnsan bağlanmadan da sevebilirmiş meğer...Bağlanmadan sevmek kocaman bir çelişki diil midir?Oysa seni yarınımla sevmek isterdim...Amalarla kurulu cümlelere takılmadan sevmek...Doğru olduğunu bilerek yaşamak...Önce kendini sevmeliymiş ama insan...İçinde kocaman bir çocuğu barındırmak aslında ne büyük bir çıkmaz...O zaman hep daha fazla sevılmek istermış insan.Sevgiden bıkmazmış mesela,şehir içi otobüsleri tercih etmezmış ,dolaylı hayatlarda kaybolmaz,bavullarnı hazır tutmaz, yaralarının kanıyacağından korkmazmış eğer yaralarını sarmasını istedği kişiyle o yaralara neden olan kişi aynı olmasa...Yanında olmaktan korkmazmış o kişinin yarınının olma ihtimalini bile bilse...Peki ya sonrası kocaman bir boşluk...Derken zaman öylece geçer...Sonu yazılmamış bir masalda yaşamak huzurludur..Üstelik masalı sen bile yazmazsın o masalın içinde mutlusundur.Masalda kötü kahramanlar olsun istemezsin ama her rüyadan bir gün uyanacağını bilirsin...Keşke bilmeseydin gerçeklerle yüzleşmekten bu kadar korkmazdın o zaman...Derken kahramanımız hep vardır ve varolmaya devam edicektir çünkü onu sen çağırmışsındır sen çağırdığın için gelmiştir o düşüncenin ta kendisidir...Ve o düşünce de sonlandırılabilen bir şey değidir...Derken yazarımız artık yoktur...Aslında hiç varolmamıştır...Gerçeklerle yüzleştiğinde kaybolmaya mahküm bir yanılsamadır o zaten...