YEDİNCİ BÖLÜM

-Kendine geldi mi?
-Hayır hala uyuyor.
-Nesi var mış neden getirmişler.
-Birden fenalaşmış ve yere düşmüş.Neyse sen onu boş ver İstanbul'a tayin istemişsin hayırdır.
-Bıktım artık bu Şehirden üzerime üzerime geliyor.
-Vay! hani sen bu şehri çok severdin ?
-Benim için Gölcük günleri bitti.Gitmek istiyorum artık buralardan.
-Şşş uyandıracaksın alçak sesle konuş.
-Bir baksana şuna ,ellemesen iki gün daha uyur bu.
-Olsun yine de sessiz konuş.
Maya başında fısıltıyla konuşan hemşirelerin tüm söylediklerini duymasına rağmen bir türlü gözlerini açamıyordu.Gerçekten ellemeseler günlerce uyuyabilirdi.Ne garip rahatsız olmuyordu bu konuşmalardan.Aklına küçükken sobanın başında uyukladığı günler gelmişti.Anne ve babası o uyanmasın diye fısıltıyla konuşurlardı.Onları duymasına rağmen yine de uyuduğunu hissederdi.Ne muhteşem bir huzurdu yaşadığı.Hiç bir şey umurunda değildi.Kendisini sobanın yanında uyuyan bir kedi gibi hissederdi.Gözlerini açmaya çalıştı ama beceremedi.Sadece su istiyordu.Sonra yine uyumak.Benden önce her şey yaşanmış diye aklından geçirdi.Hiç bir şey yeni değil.Kimbilir kaç insan bu düşündüklerimi hayal etmiştir.Farklı olan ne var ki hayatımda.Neden içimde inanılmaz bir ağlama isteği var benim.Hiç bir şey yapmak istemiyorum.Hiç bir şey olsun da istemiyorum.Daha düne kadar deli gibi gülmek ,koşmak isterken bu gün yaşadığım hüzün neden peki? Hatırlayamıyorum.Bir türlü hatırlayamıyorum.Ben neden öylesine mutluydum.Beni bu kadar mutlu eden şey neydi.Bir şey farklıydı.Bir şey olmuştu ve ben kabıma sığamıyordum.Açlığımı bile unutmuştum.Zorla kendini Maya .Ne olmuştu hatırlamaya çalış..Birden gözlerini açtı ve sordu.
-Bu gün günlerden ne?
-A a uyandı.
-Bu gün günlerden ne dedim?
-17 Ağustos 1999 ne oldu ki?
-Saat kaç?
-Daha uyandığı gibi sorguya başladı.Deli mi ne?
Herkes dışarıya çıksın diiye bağırmaya başladı Maya.