En çok istediğim şeyi hiç yapamamanın telaşı içinde...Yenik düştüm en çok kendime...En çok gitmeyi istemiştim aslında ne gitmeyi becerebildim ben ne kalmayı...Beklentiler vardı bana dair herkesi şaşırtmış olabilirim kimin umrunda ki...Kendinden başka hiçbiryere gidemezmiş insan.Kalmakmış önemli olan gibi felsefi cümlelerim de yok benim.Ben o düşündüğünüz bencil insanım.Kimsenin ilacı olamamış olabilirim.Bulutların bana gülümsemesi yıldızların beni izlemesi de önemli değil benim için.Herkes bir telaş içinde.Beklentiler yüksek evet.Oysa benim kimseden bir beklentim olmadı.Ben hep yalnızdım.Hayat benle dalga geçerken ona gülümsemeyi de becerdim çoğu kez.Ama ben de dibe vurabilirim.Kendimi tanımadığım bir dönem itibariyle hiç bir telaşım yok hayata dair.İnsanların incitici sözleri de acıtmıyor artık canımı üstelik.Bana ait sadece bana ait kimsem olmadı benim.Kimseye ait olamadım belki kimsenin.Arkamı yaslayabildiğim biri,işim,bana ait bir evim olmadı gidemedim belki...En çok yalnızlıktan korkan ben aslında hepimizin yalnız olduğunu gördüm üstelik.İnsanların hayatında yaşayıp bitirdikleri duygulara da sahip değilim ben...En dipte yaşamayı becerdim belki sahte mutluluklar edindim kendime.Ben günlerce,aylarca.. duvarlarla konuşabilen bir psikopatım belki.Kimsenin hayatında zorla yer edinmedim .Siz oraya koyduğunuz için ben vardım.Silerseniz iz bile bırakmam üstelik..Hem kimse hayatında sorun dinlemek istemez.Ben başlı başına bir sorunum hepiniz için...Gülümseyin çünkü yarın güzel bir gün sizi bekliyor...
