-BEŞİNCİ BÖLÜM

İstikla Caddesi'nin en işlek günlerinden birisiydi.Keşke bu gün yapmasaydık diye içinden geçirdi Maya.Ama her şey çok kötü gidiyordu ve birilerinin bunlara bir tepki vermesi de şarttı.Çocukluğundan beri gördüğü yanlışları söylemek gibi bir huyu vardı.Tutamıyordu kendisini..Topluca yürüyorlardı ve ellerinde pankartlar onlar yürüdükçe insanların şaşkın bakışları onu daha çok şaşırtıyordu.Ben onlara daha çok şaşırıyorum dedi yanındaki arkadaşına.O zaman arkadaşlarının yüzlerindeki gerginliği ilk defa farketti.Bir haftadır buna hazırlık yapıyorlardı ve izin alamamışlardı bu yürüyüş için.Zaten izin almayı da beklemiyorlardı.Kararlıydılar ve yapacaklardı.
-Polis çok sert davranacakmış.
Sesin nereden geldiğini anlamadı ama birlikte yürüdüğü arkadaşlarından birisi olduğu kesindi.artık geriye dönüş yoktu.Çekim yapan insanlar gördü tarihi bir inanın balkonundan.Sinirli bir şekilde gülümsedi.Çekim yapan adam kendisini o kadar kaptırmıştı ki eğildiğinde belindeki silahı görünüyordu.Sanırım gazeteci olamaz diye mırıldandı.Yürüyen grubun ortasındaydı yavaş yavaş konuşma yapacakları yere doğru gidiyorlardı.İçinde bir sıkıntı vardı.Sanki bir şeyler kötü gidecek hissini bir türlü yok edemiyordu.Uzaktan polis kordonu görünmüştü.Karşı karşıya gelmeleri çok sürmedi.Önce uyarıldılar megafonla ,ardından müdahale de gecikmedi.Maya geçişlerine izin verilmediğinde her zaman olduğu gibi dağılacaklarını düşünmüştü.Fakat ona söylenmeyen bir şeyler olduğunu anlaması güç olmadı.Öndeki arkadaşları dağılmak yerine polise direnmeye başlamışlardı.Birden gözlerine inanamadığı bir şey oldu.Yanındaki öğrencinin yüzünde acımasızca patlayan cop çocuğun burnunu kırmış ve bir kaç damla kan gömleğine kadar sıçramıştı.Sonra her şey kontrolden çıktı.Maya sanki bir filmin içine girmiş gibiydi olanlara inanmıyordu.Herkes kaçmaya başlamıştı.Kaçanların paniği o kadar fazlaydı ki kendisini yerde buldu .Eline basmışlardı canı yanıyordu.İlerde kendisi gibi siyah saçlı bir kızın yerde tekme yediğini gördü.Sonra tekmeyi atan kişinin kendisine doğru koştuğunu farketti.Ayağa kalkamıyordu.Hafifçe doğruldu kendisine doğru koşan adama bakarken.Şimdi aralarında bir kaç adım vardı.Maya bunca paniğin ve çığlıkların arasında yerde oturuyordu.Adam tekme atmak için yanına geldiğinde Maya ile göz göze geldi ve birden durdu.Yüzünde büyük bir acı vardı adamın .Eliyle kulağını tuttu.Kulaklarından kan geliyordu.Kendisini çok garip hissediyordu Maya.Ayağa kalktı ve yürümeye başladı.Etrafında yaşananlar rüya gibiydi.Kendisine doğru koşan başka bir polis gördü.Kocaman bir cop vardı elinde.Cop tutan eli havaya kalktığında gözlerini kapattı Maya.Gözlerini açtığında polisin hala öylece durduğunu farketti.Adam elini usulca indirdi ve copu yere düşürdü.Gözlerinde donuk bir ifade vardı.Adam belindeki tabancayı çıkarttığında Maya korkudan donakalmıştı.Sesi kısıldı bağıramadı bile.Fakat o an çok garip bir şey daha oldu gözlerinin önünde.Polis silahı kendi başına doğrultarak tetiği çekti...Polis vuruldu diye büyük bir uğultu koptu etrafında.Ne yapacağını bilemiyordu yürümeye devam etti ve kendisini kameraya çeken adamı gördü o sırada balkonda.Yüzünde büyük bir korku vardı adamın.Ama asıl panik balkonun korkulukları birden kırılıp adam elektrik direğinin üzerine düştüğünde yaşandı.İstiklal caddesindeki büyük kalabalık elektrik direğinin üzerinde etrafa kıvılcımlar saçılarak bir adamın korkunç çığlıklarla yandığına şahit oldular.

-DÖRDÜNCÜ BÖLÜM-

Önce birdiler sonra iki oldular.Hafif titreyen bütünün üzerine daha büyük bir parça düşünce koşup onu tutmak geldi içinden.Yetişemeyeceğini bildiği için sadece izlemekle yetindi.Gitgide irileşmeye başlamıştı pencereye düşen kar taneleri.Önündeki kitabı kapattı ve bir eliyle gözünü kapatmaya çalışarak kar tanelerine tekrar baktı.Daha güzel oldu böyle diye düşünerek gülümsedi.İçindeki çocukça neşeye engel olamıyordu Maya. -Başka kitap yok.Elimdekiler bunlar.Umarım işine yarar.
Kütüphane memurunun sesine döndüğünde elinde bir kaç kitap hafif ,yanağı seyiren ,kazağının boyun kısmından gömlek yakasının birisi çıkmış ve kaşının birisi yukarda onu dikilirken gördü.Astral Seyahat konusunda kitapları nereden bulabilirim diye geçerken sormuştu.Sadece bir soru.Onun ise iki kat yukarıya çıkarak elinde kitaplar gerçekten komik bir görüntüsü vardı.Üstelik vakit kaybetmek istemediği de belliydi.Hemen sen diye hitap etmeye başlamıştı .
-Almayacaksan geri götüreyim.Çok talep var bu kitaplara.
Hiç konuşmadan kitapları kütüphane memurunun elinde aldı ve tekrar önüne döndü.Yılışıklıktan hiç hoşlanmazdı ama işine yarayan bir yılışıklık olmuştu.Onu bozmayacağım diye içinde geçirdi.Hayallerini de elinden almayacağım.Daima kütüphaneye gelen güzel gizemli kız olarak kalmalıyım aklında.O da benim ona umut verdiğimi ballandırarak anlatmalı arkadaşlarına.Çok mu kendime hayranım acaba diye düşünerek tekrar pencereye döndüğünde homurdarak uzaklaşan memurun ayak seslerini duyuyordu.
Saatine baktı.Öğle arası bitmek üzereydi .Kalkmak zorundaydı.Niye bu kadar mutluyum bir türlü anlam veremiyorum diye düşündü.Yüzünde aptalca bir gülüş vardı ve bir türlü yok edemiyordu.Yemek yemediğini hatırladı.Halbuki dışarı çıkarken karnı çok açtı.Şimdiyse hiç bir açlık hissi çekmiyordu.Mantosunu giyerken bir taraftan da hafif bir fısıltıyla devinen masalardaki insanlara baktı.Hepimizin amacı ortak diye düşündü.Hepimiz bir şeyler arıyoruz.Peki bu içimdeki karşı konulmaz neşenin sebebi nedir.Ben bu gün farklı olan ne yaptım?Çantasını unuttuğunu farketti ve tekrar geriye döndü.

-ÜÇÜNCÜ BÖLÜM-

PİLAS: Eğer bu kadar hızlı gidersen .
MAYA: Şşşş ..sus!
PİLAS: Ne oldu
MAYA: Onları uyandıracaksın
PİLAS: Onlar kim,
çıldırtma beni
MAYA: Sus ve beni izle .Mağara zaten çok dar.Beni lafa tutup
durma.Önce sağa sonra düz gidilecek sonra sola..bak kafamı karıştırdın.
PİLAS:Şimdiden pişman oldum buraya geldiğime.Burası çok
basık nefes alamıyorum.Neden geldik buraya?
MAYA: Buldum?
PİLAS: Neyi buldun Maya hadi ama?
MAYA: Mutluluğun sırrını.
PİLAS: Aman tanrım ! Bu gerçek olamaz.
MAYA: Gördün mü sana söylemiştim.
PİLAS gördüğü manzara karşısında şaşkına dönmüştü.Bir an nefes alamadığını hissetti.Dönüp Maya’ya
baktı.İnanılmaz görünüyordu.İkisi de ayağa kalkmıştı ve konuşmaya korkuyorlardı

-İKİNCİ BÖLÜM

PİLAS:Eğer böyle mızmızlanacaksan ben gelmiyorum baştan söyleyeyim.

MAYA:Niye mızıkçılık ediyorsun.Gelmek istemiyorsan baştan söyle.Ben yalnız da giderim.
PİLAS:Mızıkçılık falan etmiyorum hep aynı şey oluyor.Ne zaman ormana gitsek yarı yolda şikayete başlıyorsun.
MAYA:Bu sefer geldiğine değecek diyorum.
PİLAS:Sanki geçen sefer değmemiş miydi.(muzipce güler)
MAYA:Utandırma beni.Sana olan sevgimi alay konusu yapma.Yoksa ..
PİLAS: Yoksa?
MAYA:Yoksa beni bir daha göremezsin.(Koşmaya başlar)
PİLAS: Hey nereye gidiyorsun ? Koşma …bak yakalarsam ne yapacağımı biliyorsun.Dur dedim..Nerde bu bahsettiğin büyük kaya.
MAYA: Beni yakalarsan nerede olduğunu bulursun.
PİLAS: Seni seviyorum.
MAYA: Daha çok bağır seni duyamıyorum.
PİLAS: Seni diyorum..
MAYA: Daha hızlı koş ..ne diyorsun rüzgar var.

Görüntüler birden değiştiğinde Maya karşısındaki şaşkın bakışlı müşteriyi Patronuyla konuşurken gördü.İkisi de ağzı açık ona bakıyorlardı.Bu kadın deli diyen müşterinin dışarıya çıkışını ve patronun ona ne büyük bir nefretle dönerek baktığını film izler gibi seyrediyordu.Bir anlam veremiyordu.Biraz önce o müşterinin içeriye girdiğini hediyelik eşyalara baktığını ve peki bunlar kaça dediğini hatırladı.Sonra …sonrası Evet onlar haklılar ben deliriyorum diye düşündü Maya..Peki bu olanlar? Sanki ayak üstü bambaşka bir yere gitmişti.Her şey o kadar gerçekti ki.Sanki şu an yaşadıkları rüya gibi geliyordu.Neredeydi ve kiminleydi bir anlam veremiyordu.Yaşadığım gerçeklikten uzaklaşıyorum herhalde diye düşündü.Saate baktı .Öğle yemeğine beş dakikası kalmıştı.Giyindi ve dışarıya çıktı.Arkasından gelen -hey nereye cümlesi onu durdurmaya yetmemişti.Karnım açıktı diye düşündü.

MAYA

PATRON:Ne yaptığını sorabilir miyim.Masanın altında.
MAYA: Hiç.
PATRON:Nasıl hiç? Kızım masanın altına girmişsin.Müşteriler dükkanda kimse yok diye şöyle bir bakınıp geri çıkıyorlar.Sen iyi misin?
MAYA: Bir dakika yalnız kalamaz mıyım?
PATRON:Ne?
MAYA:Yok bir şey çıkıyorum şimdi.
PATRON:Sen iyi değilsin kızım.Bak…sinirlenmemeye çalışıyorum ama..Babanın hatırı da bir yere kadar.Yarın akşam babanla bu durumu konuşacağım.
MAYA:Özür dilerim.Daha dikkatli..
PATRON:Özür falan dileme..Bana özür dileme yeter artık.(Çıkar)

Maya kendi kendine mırıldanır.Ne salak bir işte çalışıyorum.Ne salak bir gün.Ne salak insanlarla konuşuyorum ve defolup gitmek istiyorum buralardan.Ağzımdaki acı tat neden? Uyandığımdan beri ağzımdan gitmedi.Sanki kötü bir şey olacakmış gibi bir his var içimde ..Çok düşündükçe yoksa ben mi o şeyin gerçekleşmesini sağlıyorum.Güzel düşünmeliyim.İyi şeyler düşünmeliyim.Neden kötü düşündüğüm her şey gerçekleşiyor da güzel şeyler düşününce gerçekleşmiyor peki? Bir türlü kafamı toplayamıyorum.Eve gidince hemen uykum geliyor ama işte hep bir şeyler yapasım var..ama bir saniye yalnız kalamıyorum.Bir dakika karanlığa ihtiyacım var dedim masanın altına girdim gözlerimi kapadım ..ve sonuç ..o iğrenç kel boncuk gözlü adam hemen yanı başımda bitiverdi.

Suskun En Çok Kendine...

En çok istediğim şeyi hiç yapamamanın telaşı içinde...Yenik düştüm en çok kendime...En çok gitmeyi istemiştim aslında ne gitmeyi becerebildim ben ne kalmayı...Beklentiler vardı bana dair herkesi şaşırtmış olabilirim kimin umrunda ki...Kendinden başka hiçbiryere gidemezmiş insan.Kalmakmış önemli olan gibi felsefi cümlelerim de yok benim.Ben o düşündüğünüz bencil insanım.Kimsenin ilacı olamamış olabilirim.Bulutların bana gülümsemesi yıldızların beni izlemesi de önemli değil benim için.Herkes bir telaş içinde.Beklentiler yüksek evet.Oysa benim kimseden bir beklentim olmadı.Ben hep yalnızdım.Hayat benle dalga geçerken ona gülümsemeyi de becerdim çoğu kez.Ama ben de dibe vurabilirim.Kendimi tanımadığım bir dönem itibariyle hiç bir telaşım yok hayata dair.İnsanların incitici sözleri de acıtmıyor artık canımı üstelik.Bana ait sadece bana ait kimsem olmadı benim.Kimseye ait olamadım belki kimsenin.Arkamı yaslayabildiğim biri,işim,bana ait bir evim olmadı gidemedim belki...En çok yalnızlıktan korkan ben aslında hepimizin yalnız olduğunu gördüm üstelik.İnsanların hayatında yaşayıp bitirdikleri duygulara da sahip değilim ben...En dipte yaşamayı becerdim belki sahte mutluluklar edindim kendime.Ben günlerce,aylarca.. duvarlarla konuşabilen bir psikopatım belki.Kimsenin hayatında zorla yer edinmedim .Siz oraya koyduğunuz için ben vardım.Silerseniz iz bile bırakmam üstelik..Hem kimse hayatında sorun dinlemek istemez.Ben başlı başına bir sorunum hepiniz için...Gülümseyin çünkü yarın güzel bir gün sizi bekliyor...

Delinin Ölümü

ölüm diye mırıldandı gün boyu sonra duru duru sustu hep yalan yok, onunla dalga geçtik nerden bilirdik ki sıcak bir kumru ölüsü gördüğünü hem öyle pek eski değil, dün öğle üstü ardından gök çıldırmış, bunu gören yok deyin ki yıllardır bir periye aşk dokurdu yeşimle enikonu balkonunu cin çarpmıştı, duyardık daha kötüsü kedisi de düşmüştü damdan düşmüştü de kalmıştı dokuz canına hayret bir gezgin çoban yıldızını bırakmış eline, söylerdi nicedir o yıldız çakardı ela gözünde bir periye aşk dokuyordu hiç usanmadan aslanağızları geçiyordu, iğneler, dervişler fırdöndüler, koyun postları, kor bir yelek simli gelin telleri, tut ki rüzgar gülleri ölüyordu yanında duruyor, garipsiyorduk bir delinin de kumru gibi ölebileceğini   Akgün Akova