-ÜÇÜNCÜ BÖLÜM-

PİLAS: Eğer bu kadar hızlı gidersen .
MAYA: Şşşş ..sus!
PİLAS: Ne oldu
MAYA: Onları uyandıracaksın
PİLAS: Onlar kim,
çıldırtma beni
MAYA: Sus ve beni izle .Mağara zaten çok dar.Beni lafa tutup
durma.Önce sağa sonra düz gidilecek sonra sola..bak kafamı karıştırdın.
PİLAS:Şimdiden pişman oldum buraya geldiğime.Burası çok
basık nefes alamıyorum.Neden geldik buraya?
MAYA: Buldum?
PİLAS: Neyi buldun Maya hadi ama?
MAYA: Mutluluğun sırrını.
PİLAS: Aman tanrım ! Bu gerçek olamaz.
MAYA: Gördün mü sana söylemiştim.
PİLAS gördüğü manzara karşısında şaşkına dönmüştü.Bir an nefes alamadığını hissetti.Dönüp Maya’ya
baktı.İnanılmaz görünüyordu.İkisi de ayağa kalkmıştı ve konuşmaya korkuyorlardı

-İKİNCİ BÖLÜM

PİLAS:Eğer böyle mızmızlanacaksan ben gelmiyorum baştan söyleyeyim.

MAYA:Niye mızıkçılık ediyorsun.Gelmek istemiyorsan baştan söyle.Ben yalnız da giderim.
PİLAS:Mızıkçılık falan etmiyorum hep aynı şey oluyor.Ne zaman ormana gitsek yarı yolda şikayete başlıyorsun.
MAYA:Bu sefer geldiğine değecek diyorum.
PİLAS:Sanki geçen sefer değmemiş miydi.(muzipce güler)
MAYA:Utandırma beni.Sana olan sevgimi alay konusu yapma.Yoksa ..
PİLAS: Yoksa?
MAYA:Yoksa beni bir daha göremezsin.(Koşmaya başlar)
PİLAS: Hey nereye gidiyorsun ? Koşma …bak yakalarsam ne yapacağımı biliyorsun.Dur dedim..Nerde bu bahsettiğin büyük kaya.
MAYA: Beni yakalarsan nerede olduğunu bulursun.
PİLAS: Seni seviyorum.
MAYA: Daha çok bağır seni duyamıyorum.
PİLAS: Seni diyorum..
MAYA: Daha hızlı koş ..ne diyorsun rüzgar var.

Görüntüler birden değiştiğinde Maya karşısındaki şaşkın bakışlı müşteriyi Patronuyla konuşurken gördü.İkisi de ağzı açık ona bakıyorlardı.Bu kadın deli diyen müşterinin dışarıya çıkışını ve patronun ona ne büyük bir nefretle dönerek baktığını film izler gibi seyrediyordu.Bir anlam veremiyordu.Biraz önce o müşterinin içeriye girdiğini hediyelik eşyalara baktığını ve peki bunlar kaça dediğini hatırladı.Sonra …sonrası Evet onlar haklılar ben deliriyorum diye düşündü Maya..Peki bu olanlar? Sanki ayak üstü bambaşka bir yere gitmişti.Her şey o kadar gerçekti ki.Sanki şu an yaşadıkları rüya gibi geliyordu.Neredeydi ve kiminleydi bir anlam veremiyordu.Yaşadığım gerçeklikten uzaklaşıyorum herhalde diye düşündü.Saate baktı .Öğle yemeğine beş dakikası kalmıştı.Giyindi ve dışarıya çıktı.Arkasından gelen -hey nereye cümlesi onu durdurmaya yetmemişti.Karnım açıktı diye düşündü.

MAYA

PATRON:Ne yaptığını sorabilir miyim.Masanın altında.
MAYA: Hiç.
PATRON:Nasıl hiç? Kızım masanın altına girmişsin.Müşteriler dükkanda kimse yok diye şöyle bir bakınıp geri çıkıyorlar.Sen iyi misin?
MAYA: Bir dakika yalnız kalamaz mıyım?
PATRON:Ne?
MAYA:Yok bir şey çıkıyorum şimdi.
PATRON:Sen iyi değilsin kızım.Bak…sinirlenmemeye çalışıyorum ama..Babanın hatırı da bir yere kadar.Yarın akşam babanla bu durumu konuşacağım.
MAYA:Özür dilerim.Daha dikkatli..
PATRON:Özür falan dileme..Bana özür dileme yeter artık.(Çıkar)

Maya kendi kendine mırıldanır.Ne salak bir işte çalışıyorum.Ne salak bir gün.Ne salak insanlarla konuşuyorum ve defolup gitmek istiyorum buralardan.Ağzımdaki acı tat neden? Uyandığımdan beri ağzımdan gitmedi.Sanki kötü bir şey olacakmış gibi bir his var içimde ..Çok düşündükçe yoksa ben mi o şeyin gerçekleşmesini sağlıyorum.Güzel düşünmeliyim.İyi şeyler düşünmeliyim.Neden kötü düşündüğüm her şey gerçekleşiyor da güzel şeyler düşününce gerçekleşmiyor peki? Bir türlü kafamı toplayamıyorum.Eve gidince hemen uykum geliyor ama işte hep bir şeyler yapasım var..ama bir saniye yalnız kalamıyorum.Bir dakika karanlığa ihtiyacım var dedim masanın altına girdim gözlerimi kapadım ..ve sonuç ..o iğrenç kel boncuk gözlü adam hemen yanı başımda bitiverdi.

Suskun En Çok Kendine...

En çok istediğim şeyi hiç yapamamanın telaşı içinde...Yenik düştüm en çok kendime...En çok gitmeyi istemiştim aslında ne gitmeyi becerebildim ben ne kalmayı...Beklentiler vardı bana dair herkesi şaşırtmış olabilirim kimin umrunda ki...Kendinden başka hiçbiryere gidemezmiş insan.Kalmakmış önemli olan gibi felsefi cümlelerim de yok benim.Ben o düşündüğünüz bencil insanım.Kimsenin ilacı olamamış olabilirim.Bulutların bana gülümsemesi yıldızların beni izlemesi de önemli değil benim için.Herkes bir telaş içinde.Beklentiler yüksek evet.Oysa benim kimseden bir beklentim olmadı.Ben hep yalnızdım.Hayat benle dalga geçerken ona gülümsemeyi de becerdim çoğu kez.Ama ben de dibe vurabilirim.Kendimi tanımadığım bir dönem itibariyle hiç bir telaşım yok hayata dair.İnsanların incitici sözleri de acıtmıyor artık canımı üstelik.Bana ait sadece bana ait kimsem olmadı benim.Kimseye ait olamadım belki kimsenin.Arkamı yaslayabildiğim biri,işim,bana ait bir evim olmadı gidemedim belki...En çok yalnızlıktan korkan ben aslında hepimizin yalnız olduğunu gördüm üstelik.İnsanların hayatında yaşayıp bitirdikleri duygulara da sahip değilim ben...En dipte yaşamayı becerdim belki sahte mutluluklar edindim kendime.Ben günlerce,aylarca.. duvarlarla konuşabilen bir psikopatım belki.Kimsenin hayatında zorla yer edinmedim .Siz oraya koyduğunuz için ben vardım.Silerseniz iz bile bırakmam üstelik..Hem kimse hayatında sorun dinlemek istemez.Ben başlı başına bir sorunum hepiniz için...Gülümseyin çünkü yarın güzel bir gün sizi bekliyor...

Delinin Ölümü

ölüm diye mırıldandı gün boyu sonra duru duru sustu hep yalan yok, onunla dalga geçtik nerden bilirdik ki sıcak bir kumru ölüsü gördüğünü hem öyle pek eski değil, dün öğle üstü ardından gök çıldırmış, bunu gören yok deyin ki yıllardır bir periye aşk dokurdu yeşimle enikonu balkonunu cin çarpmıştı, duyardık daha kötüsü kedisi de düşmüştü damdan düşmüştü de kalmıştı dokuz canına hayret bir gezgin çoban yıldızını bırakmış eline, söylerdi nicedir o yıldız çakardı ela gözünde bir periye aşk dokuyordu hiç usanmadan aslanağızları geçiyordu, iğneler, dervişler fırdöndüler, koyun postları, kor bir yelek simli gelin telleri, tut ki rüzgar gülleri ölüyordu yanında duruyor, garipsiyorduk bir delinin de kumru gibi ölebileceğini   Akgün Akova

MASAL (1)

Ne zaman üzgün olsam ,ne zaman dibe vursam annemin anlattığı masalı düşünürüm….

Geçmiş zamanda bilinmeyen bir ülkede ve hiç kimsenin duymadığı bir krallıkta bir prenses yaşarmış.Prenses çok mutsuzmuş ve yüzü hiç gülmezmiş.Kral muazzam bir zenginlik ve bolluk içinde olan ülkede her şeye sahip olmasına rağmen kızının yüzünün asıklığına ve mutsuzluğuna bir çare bulamazmış.Öyle ki yaşlı kral gün gelmiş kızının bir kerecik gülüşü için tüm krallığını verecek duruma gelmiş. Yemeden içmeden kesilmiş hastalanarak yataktan kalkamaz hale gelmiş. Prenses de babasının bu durumuna üzülüyormuş ama bir türlü yüzündeki hüznü yok edemiyormuş.Sürekli canı sıkılıyor ve aklına olumsuz ,kötü şeyler geliyormuş.Bu kötü düşünceler o derece artmış ki,artık uyku dahi uyuyamaz hale gelmiş.Uyku uyuyamadığı içinde tüm gece sarayı gezmeyi alışkanlık haline getirmiş.Yine bir gece uykusuzluktan gözleri şişmiş bir vaziyette sarayı gezerken daha önce hiç görmediği bir kapının önünde durmuş.Belki de yüzlerce defa bu koridordan geçmesine rağmen bu değişik işlemeli kapıyı ilk defa görmekteymiş.Kocaman bir kapı kolu ve anahtarının olmaması onu iyice meraklandırmış.İçeriyi çok merak etmiş olmasına rağmen yine de hemen kapıyı açıp içeriye girmeye cesaret edememiş.Ta ki, içeriden gelen iniltiyi duyuncaya kadar.Cesaretini toplamış.dişlerini sıkmış ve kapıyı açarak içeriye girmiş….

KOKU

ve ne zaman gözlerin sıcağı arasa

utanmadan yaşandığın rüyaları düşün


seni bekletmeden uçacağını bildiğin
kuşların kanatlarını tut sıkıca


çünkü ne zaman dibe vursan
o kuş ,sevdiğin rüyaya dönüşecek