Suskun En Çok Kendine...

En çok istediğim şeyi hiç yapamamanın telaşı içinde...Yenik düştüm en çok kendime...En çok gitmeyi istemiştim aslında ne gitmeyi becerebildim ben ne kalmayı...Beklentiler vardı bana dair herkesi şaşırtmış olabilirim kimin umrunda ki...Kendinden başka hiçbiryere gidemezmiş insan.Kalmakmış önemli olan gibi felsefi cümlelerim de yok benim.Ben o düşündüğünüz bencil insanım.Kimsenin ilacı olamamış olabilirim.Bulutların bana gülümsemesi yıldızların beni izlemesi de önemli değil benim için.Herkes bir telaş içinde.Beklentiler yüksek evet.Oysa benim kimseden bir beklentim olmadı.Ben hep yalnızdım.Hayat benle dalga geçerken ona gülümsemeyi de becerdim çoğu kez.Ama ben de dibe vurabilirim.Kendimi tanımadığım bir dönem itibariyle hiç bir telaşım yok hayata dair.İnsanların incitici sözleri de acıtmıyor artık canımı üstelik.Bana ait sadece bana ait kimsem olmadı benim.Kimseye ait olamadım belki kimsenin.Arkamı yaslayabildiğim biri,işim,bana ait bir evim olmadı gidemedim belki...En çok yalnızlıktan korkan ben aslında hepimizin yalnız olduğunu gördüm üstelik.İnsanların hayatında yaşayıp bitirdikleri duygulara da sahip değilim ben...En dipte yaşamayı becerdim belki sahte mutluluklar edindim kendime.Ben günlerce,aylarca.. duvarlarla konuşabilen bir psikopatım belki.Kimsenin hayatında zorla yer edinmedim .Siz oraya koyduğunuz için ben vardım.Silerseniz iz bile bırakmam üstelik..Hem kimse hayatında sorun dinlemek istemez.Ben başlı başına bir sorunum hepiniz için...Gülümseyin çünkü yarın güzel bir gün sizi bekliyor...

Delinin Ölümü

ölüm diye mırıldandı gün boyu sonra duru duru sustu hep yalan yok, onunla dalga geçtik nerden bilirdik ki sıcak bir kumru ölüsü gördüğünü hem öyle pek eski değil, dün öğle üstü ardından gök çıldırmış, bunu gören yok deyin ki yıllardır bir periye aşk dokurdu yeşimle enikonu balkonunu cin çarpmıştı, duyardık daha kötüsü kedisi de düşmüştü damdan düşmüştü de kalmıştı dokuz canına hayret bir gezgin çoban yıldızını bırakmış eline, söylerdi nicedir o yıldız çakardı ela gözünde bir periye aşk dokuyordu hiç usanmadan aslanağızları geçiyordu, iğneler, dervişler fırdöndüler, koyun postları, kor bir yelek simli gelin telleri, tut ki rüzgar gülleri ölüyordu yanında duruyor, garipsiyorduk bir delinin de kumru gibi ölebileceğini   Akgün Akova

MASAL (1)

Ne zaman üzgün olsam ,ne zaman dibe vursam annemin anlattığı masalı düşünürüm….

Geçmiş zamanda bilinmeyen bir ülkede ve hiç kimsenin duymadığı bir krallıkta bir prenses yaşarmış.Prenses çok mutsuzmuş ve yüzü hiç gülmezmiş.Kral muazzam bir zenginlik ve bolluk içinde olan ülkede her şeye sahip olmasına rağmen kızının yüzünün asıklığına ve mutsuzluğuna bir çare bulamazmış.Öyle ki yaşlı kral gün gelmiş kızının bir kerecik gülüşü için tüm krallığını verecek duruma gelmiş. Yemeden içmeden kesilmiş hastalanarak yataktan kalkamaz hale gelmiş. Prenses de babasının bu durumuna üzülüyormuş ama bir türlü yüzündeki hüznü yok edemiyormuş.Sürekli canı sıkılıyor ve aklına olumsuz ,kötü şeyler geliyormuş.Bu kötü düşünceler o derece artmış ki,artık uyku dahi uyuyamaz hale gelmiş.Uyku uyuyamadığı içinde tüm gece sarayı gezmeyi alışkanlık haline getirmiş.Yine bir gece uykusuzluktan gözleri şişmiş bir vaziyette sarayı gezerken daha önce hiç görmediği bir kapının önünde durmuş.Belki de yüzlerce defa bu koridordan geçmesine rağmen bu değişik işlemeli kapıyı ilk defa görmekteymiş.Kocaman bir kapı kolu ve anahtarının olmaması onu iyice meraklandırmış.İçeriyi çok merak etmiş olmasına rağmen yine de hemen kapıyı açıp içeriye girmeye cesaret edememiş.Ta ki, içeriden gelen iniltiyi duyuncaya kadar.Cesaretini toplamış.dişlerini sıkmış ve kapıyı açarak içeriye girmiş….

KOKU

ve ne zaman gözlerin sıcağı arasa

utanmadan yaşandığın rüyaları düşün


seni bekletmeden uçacağını bildiğin
kuşların kanatlarını tut sıkıca


çünkü ne zaman dibe vursan
o kuş ,sevdiğin rüyaya dönüşecek

BU GECE

  

 Gözlerini kapattığında

 Uykularını bana açtığında

 Benim olacağını biliyordun

 Kokun kokuma karıştığında
 Her şeyin bir oyun olduğunu düşündün
 Ama oyun olmayacak kadar güzeldi herşey
 Ne zaman umutsuzluğa düşsen
 Ne zaman birşeyler ters gitse
 Çıkılmaz gelse içine düştüğün kuyular
 Bu geceyi düşün

 Çok sevildin...

AMNEZİ NOTLARI -SON-

MELİS: Yağmuru seyretmek ne garip.

Aklından bu cümle geçiyordu Melis'in yağan yağmuru izlerken pencerenin karşısında.
Sırtının üşüdüğünü hissetti biran.Sanki arkasından rüzgar esmiş gibiydi.Ellerine baktı dalgın bir şekilde.Avuçları terlemişti.Kendisini çok garip hissediyordu.Garip bir acı vardı midesinde ve anlam veremiyordu bir türlü.Okul onun için ağrı kesici gibiydi.Derse kendini verdiğinde bitinceye kadar kaygı hissetmiyordu.Bu son tenefüstü ve birazdan son dersine girecekti.Öğretmenlerodasının gürültüsünden rahatsız olmuştu ve kendisini koridora zor atmıştı.Ne güzel yağmur yağıyor diye düşündü tekrar..

TANER: Yağmur'u seviyorum.
MELİS: Efendim?

Melis arkasını döndüğünde Taner'in orada sessizce kendisini izlediği fark etti.Kimbilir ne kadar zamandır oradaydı.İyice ürperdiğini hissetti.

TANER: Düğünde ne kadar çabuk ortadan kayboldun.
MELİS:Yine mi siz? Bakın beni korkutuyorsunuz eğer bu şekilde beni rahatsız etmeye devam ederseniz
TANER:Kesinlikle sizi rahatsız etmeyeceğim.Sadece bir şeyden emin olmak için buradayım.

Melis tekrar pencereye doğru döndü.Canı hiç konuşmak çekmiyordu.Yağan yağmurun penceredeki
damlalarına gözü takıldı.Sanki son sürat giden bir arabanın ön camı gibiydi.Birden kendini elektrik çarpmış gibi hissetti.Bir şey hatırlamıştı..Emin olamıyordu ama..

TANER: Yağmur .

Bu sesi duymak Melis'in sanki başını döndürmüştü.Arkasını dönemiyordu bir türlü.Birden gözlerinin önünden yüzlerce kare geçmeye başladı.Bozcaada'da bir odaydı.Yere çömelmiş bir
fotoğrafa bakıyordu.Sonra kendisini bir meyve bahçesinde ağaçların altında yatar vaziyette buldu.
Tekrar görüntü değişti bu sefer limandaydı ve sırtına bir el dokundu.

TANER: Yağmur!
MELİS: Akın !

Ağlamamak için kendisini zor tutuyordu ama göz yaşlarının onu dinlemeye pek niyeti yok gibiydi.
Tekrar pencereye döndüğünde yağan yağmur damlaları hızla giden bir arabanın ön camına dönüşmüştü.

AKIN: Bir an önce şu dağdan aşağıya insek.Yağmur korkunç yağıyor.Ne akla hizmet çıktıysak bu
korkunç havada .
YAĞMUR: Hani sen yağmuru çok severdin.Yalancısın biliyor musun.
AKIN:Severim ama yol çok kaygan ve virajlar çok keskin..sen neden öyle muzip muzip bakıyorsun.
YAĞMUR: Hiç.
AKIN: Hiç ne demek?
YAĞMUR: Hiç..hiç demek işte.
AKIN: Sen var ya..Söyle bakayım aklından ne geçti yine?
YAĞMUR:Söylersem değiştirirsin.
AKIN: Neyi ? Ne yaptım yine?
YAĞMUR: Böyle konuşurken çok komik bir mimik yapıyorsun.Vallahi söylemem .
AKIN:Hele bir söyleme de seni ne yapıyorum.


YAĞMUR: (Çığlık atar) Akın kamyon dikkat et !...

Firen sesi Yağmur'un çığlığına karışmıştı.Virajdan aşağıya uçarken sanki her şey rüya gibiydi.
Otomobil büyük bir gürültüyla ağaça çarptığında da hiç acı hissetmemişti.sadece dönüp Akın'a
baktı bir şey söylemişti kendisine ama ne demek istediğini anlamamıştı.Saatler sonra kendisne
gelip kaza yapan araçtan çıktığında hiç bir şey hatırlamıyordu.Yola kadar yürümesi gerekiyordu.
Nihayet yol kenarında geçen bir kamyon görmüştü.

AKIN:Seni öyle zor buldum ki.
YAĞMUR:Efendim?
Tekrar bu güne dönmüştü Yağmur.Ağlamasına engel olamıyordu.Sanki büyük bir rüyadan uyanmış gibiydi.
AKIN:Tesadüfen bir arkadaşımın düğününde gördüğümde heyecandan az daha kalp krizi geçiriyordum.Bana
öyle soğuk davrandığında ne yapacağımı bilemedim.Sonra birden ortalıktan kayboldun.
YAĞMUR:Peki Arzu?
AKIN:Arzu diye birisi yok.Bu okulda öğretmen de değilsin.Her sabah saat 9 da bu okula gelip koridorda
dışarısını seyrediyormuşsun.
YAĞMUR:Arzu var.
AKIN: Kim peki? ve sen nerede kaldın bu süre boyunca?
YAĞMUR:Bilmiyorum.Hatırlamıyorum.
AKIN:Seni çok özledim.
YAĞMUR:Beni buldun.
AKIN:Seni buldum.Nereye gidersen git seni bulurum.
YAĞMUR:Bana sarılır mısın?
AKIN:Hiç söylemeyeceksin sandım.Gel buraya...Şey bir de bunca zaman boyunca aklımdan çıkmayan bir şey var.
YAĞMUR: Nedir canım?
AKIN:Neymiş o benim yüzümdeki komik olan mimik?
YAĞMUR:Güldürüp durma beni.Ağlarken gülen garip bir yaratık oldum.
AKIN:Söylemeyeceksin yani.
YAĞMUR: Hayır söylemeyeceğim...Bana masal anlatır mısın yine.
AKIN:Anlatırım canım.

                                                      -SON

AMNEZİ NOTLARI -5-

MELİS: Uyandığımda hiçbir şey hatırlamak istemiyorum.

SES: Hatırlamazsan tekrar aynı şeyleri yaşamaktan korkmuyor musun?
MELİS: Evet çok korkuyorum.
SES: Şu an rüyada olduğunu biliyorsun değil mi?
MELİS: Evet.
SES: Korkma her şey düzelecek.
MELİS: Söylemesi kolay. Neyle karşılaşacağımı bilemiyorum. Bilmek de istemiyorum.Nefes alamıyorum.
SES: Bunların hepsinin bir anlamı var.Sadece görmen gerekiyor.
MELİS: Hep bunları söylüyorsun.Sürekli rüyama giriyorsun ama aslında sadece bir düşünceden ibaretsin.
SES: Ama güzel bir düşünce.
MELİS: Evet hem de en güzeli.
SES: Birazdan sabah olacak ve uyanacaksın.Gözlerini güne açtığında kendini çok iyi hissedeceksin.
MELİS: Nereden biliyorsun.
SES: Çünkü sen de çok güzel bir düşüncesin.
(Melis yatağında soluna döndü ve nefesi rahatladı.İçini garip bir mutluluk kaplamıştı.Odası yavaş yavaş aydınlanırken bu rüyayı unutup tekrar görmek için dua edeceğini biliyordu)