Negatif Ben'e...

Ne zaman bu kadar yakın oldun sen içimdeki bene...İnsan bağlanmadan da sevebilirmiş meğer...Bağlanmadan sevmek kocaman bir çelişki diil midir?Oysa seni yarınımla sevmek isterdim...Amalarla kurulu cümlelere takılmadan sevmek...Doğru olduğunu bilerek yaşamak...Önce kendini sevmeliymiş ama insan...İçinde kocaman bir çocuğu barındırmak aslında ne büyük bir çıkmaz...O zaman hep daha fazla sevılmek istermış insan.Sevgiden bıkmazmış mesela,şehir içi otobüsleri tercih etmezmış ,dolaylı hayatlarda kaybolmaz,bavullarnı hazır tutmaz, yaralarının kanıyacağından korkmazmış eğer yaralarını sarmasını istedği kişiyle o yaralara neden olan kişi aynı olmasa...Yanında olmaktan korkmazmış o kişinin yarınının olma ihtimalini bile bilse...Peki ya sonrası kocaman bir boşluk...Derken zaman öylece geçer...Sonu yazılmamış bir masalda yaşamak huzurludur..Üstelik masalı sen bile yazmazsın o masalın içinde mutlusundur.Masalda kötü kahramanlar olsun istemezsin ama her rüyadan bir gün uyanacağını bilirsin...Keşke bilmeseydin gerçeklerle yüzleşmekten bu kadar korkmazdın o zaman...Derken kahramanımız hep vardır ve varolmaya devam edicektir çünkü onu sen çağırmışsındır sen çağırdığın için gelmiştir o düşüncenin ta kendisidir...Ve o düşünce de sonlandırılabilen bir şey değidir...Derken yazarımız artık yoktur...Aslında hiç varolmamıştır...Gerçeklerle yüzleştiğinde kaybolmaya mahküm bir yanılsamadır o zaten...

Bazen sonunun olmadığını bilerek yaşarız...Saçmalıktır biliriz ama yine de yaşarız...

Modu Yok Bu İşin:)

Modu yok bu işin diye yasmak istedim...Mantalitesi olmayan bir amaçla yazmak yağmur dinginliğinde usulca...Yollar var bu günlerde aklımda upuzun yollar...Nereye gidiceğini seni yeni yaşamlarda nelerin bekleyeceğini sorgulamaksızın gitmek isteği sadece...Kendinden öteye bir yerlere gitme isteği bu..İnsan kendine verecek cevapları olmadan nereye gidebilir ki...Cevap aramaya mı?Peki cevaplar kimde?Cevabı olmaz sorular zarar...Kendin ol yeter sorular zarar...(!)demiyorum arkadaş...Sen kilitleri açacaksın ve sen mutlu olacaksın tavşanın da sana niyetinde söylediği gibi...

İpler

İnsandan örülmüş duvarlar içindeyim...

PARALİMPİK

Suskunluğumu sakladığım günlerim birbirini islerken dostumun serzenişiyle uyandım uykumdan...bazen dürtmek gerekir dostları.. O en dipsiz kuyularda bana sesini duyurmayı başardı...Yasmak istememe nedenim kendime bile kuracak cümlelerim olmamasıydı aslında...Bunu sesli söylediğimde bunalımın farkına varacaktım belki de...Ölüm uykusu tatlı gelirmiş insana ve eşsiz bir cazibesi vardır aslında...Ama yüsleşmek gerek hayatla o da bunun farkında...Bugün çocukluğumu sorguladığım bir gündü...Ufacık bikaç olay beni kendime getirdi aslında...Çocukluğumuza döndüğümüz o anlarda sorguladığım şey bis ufacıkken kocaman hayallerimiz olduğuydu?Büyüdük evet ama hayallerimizden vazgeçmeyecek kadar içimizdeki çocuğu saklı tutabldiğimizi gördüm...Ve farkettiğim burda ters orantı olmasının şart olmadığıydı...Bunu kendime ispatlamamız lgerektiğinigördüm sadece...Geçen yıllar hayatımıza doğru orantı şeklinde yansımalıydı..Ve bunu ilk kendimize ispatlamalıydık...Hayallerimden vazgeçmiyorum...:))(Evo'ya)

'Hayvani eril'dişinin tepkisidir...

Yüzleşme...

'Yüzleşme dediysem sadece kendimle' cümlesiyle başladı hesaplaşmalarım...Hayatımda yarım kalmış cümleler olsun istemiyorum dedim kendime...Korkularımızı yenmemiz ve yola devam edebilmemiz için bu gerekliymiş aslında...Kendine sölediğin kocaman cümleleri su yüzüne çıkardığında rahatlıyormuş insan...Bunu anlamak için ağır bedeller ödemene de gerek yokmuş...Bu sadece kendi seçimimizmiş belki de...Acıyla yaşamayı öğrenmiş insanların acı yerine başka duygular koyması imkansız dilmiş...Ve daha büssürü miş miş miş...İnanın öyleymiş....