Günaydın gün...

Bugün benim doğum günüm.... Ama yarın doğum günüm değil...sonraki gün de değil...dikkat ettim ondan sonraki gün de değil...günaydın gün...

Küçük Kız Çocuğu

Küçük bir kız çocuğuyum ben.Şaşkın,şaşırmış ve şansını arayan...Ne çok doğru varmış hayatta.Meğer ne çok doğrusu olan insan varmış.Ne kadar kızgın insan varmış meğer etrafımda.İsterdim ki rüyamda gördüğüm filmlere gitmek...ama film bittiğinde tüm koltukların boş olduğunu görmeden...Küçük bir kız çocuğuyum ben karanlığı sevmem.Ayaklarım üşür geceleri yattığımda bile çorap giyerim.Yanlış belki.Olsun bende herkese yetecek kadar yanlış var zaten.Aynalarla konuşurum bazen...bazen...bazen....İstediğim kadar yanlış cümle kurabilirim çünkü ülkemin nüfusu ben dahil bir olduğunda artık kimse beni kıramaz...Halbuki küçük bir kız çocuğuyum ben yalnzlıktan nefret ederim.Bana doğruları öğretmeyin artık istemiyorum sizin hayatınızın alışkanlıklarına yama olmak.İstemiyorum sizin plansız hayatınızın planlı alışkanlıklarını üstüme giyinmek.Lütfen beni değişmeden brakın.Küçük bir kız çocuğuyum ben zaten rüyalarımda büyüyorum.Ellerime bakıyorum geceleri.Üç çizgi karşımda görüyorum.Bir çizgi ince sola kaymış diğeri tam tersi sağa...her ikisi de yolunda kararlı...ama benim gözüm ortadaki çizgide...ikisinden de bağımsız nereye gideceğini bilemeyen bir çizgiyim ben...Bembeyaz yanlışsız hayat sayfanızda hep siyah bir çizgi oldum.Hep ordaydım.Ama bilirdiniz ki isteseniz elinizdeki silgiyle o yanlış çizgiyi silebilirdiniz.Durmayın anlatın birbirinize,birbirinizi dinlemeden ulaşmaya çalıştığınız doğruları...Silin birbirinizin defterindeki yanlış çizgileri.Bir gün açılacak olan o defterde kimin çizgisini sildiğinizi hatırlamadığınzda aslında ortadaki çizgi olduğunuzu bilmeden...Küçük bir kız çocuğuyum ben defterime korkmadan yazmak istiyorum.Köşeleri kıvrık olsun sayfaların hatta biraz da tost lekesi herkesin görebileceği bir yerde.Özensiz cümleler kurmak istiyorum ve darmadağın giyinmek aranızda.Beni yine de sevin olur mu kaçsam da karanlığa...Aslında karanlğı hiç sevmem..küçük bir kız çocuğuyum ben...

Negatif Ben'e...

Ne zaman bu kadar yakın oldun sen içimdeki bene...İnsan bağlanmadan da sevebilirmiş meğer...Bağlanmadan sevmek kocaman bir çelişki diil midir?Oysa seni yarınımla sevmek isterdim...Amalarla kurulu cümlelere takılmadan sevmek...Doğru olduğunu bilerek yaşamak...Önce kendini sevmeliymiş ama insan...İçinde kocaman bir çocuğu barındırmak aslında ne büyük bir çıkmaz...O zaman hep daha fazla sevılmek istermış insan.Sevgiden bıkmazmış mesela,şehir içi otobüsleri tercih etmezmış ,dolaylı hayatlarda kaybolmaz,bavullarnı hazır tutmaz, yaralarının kanıyacağından korkmazmış eğer yaralarını sarmasını istedği kişiyle o yaralara neden olan kişi aynı olmasa...Yanında olmaktan korkmazmış o kişinin yarınının olma ihtimalini bile bilse...Peki ya sonrası kocaman bir boşluk...Derken zaman öylece geçer...Sonu yazılmamış bir masalda yaşamak huzurludur..Üstelik masalı sen bile yazmazsın o masalın içinde mutlusundur.Masalda kötü kahramanlar olsun istemezsin ama her rüyadan bir gün uyanacağını bilirsin...Keşke bilmeseydin gerçeklerle yüzleşmekten bu kadar korkmazdın o zaman...Derken kahramanımız hep vardır ve varolmaya devam edicektir çünkü onu sen çağırmışsındır sen çağırdığın için gelmiştir o düşüncenin ta kendisidir...Ve o düşünce de sonlandırılabilen bir şey değidir...Derken yazarımız artık yoktur...Aslında hiç varolmamıştır...Gerçeklerle yüzleştiğinde kaybolmaya mahküm bir yanılsamadır o zaten...

Bazen sonunun olmadığını bilerek yaşarız...Saçmalıktır biliriz ama yine de yaşarız...

Modu Yok Bu İşin:)

Modu yok bu işin diye yasmak istedim...Mantalitesi olmayan bir amaçla yazmak yağmur dinginliğinde usulca...Yollar var bu günlerde aklımda upuzun yollar...Nereye gidiceğini seni yeni yaşamlarda nelerin bekleyeceğini sorgulamaksızın gitmek isteği sadece...Kendinden öteye bir yerlere gitme isteği bu..İnsan kendine verecek cevapları olmadan nereye gidebilir ki...Cevap aramaya mı?Peki cevaplar kimde?Cevabı olmaz sorular zarar...Kendin ol yeter sorular zarar...(!)demiyorum arkadaş...Sen kilitleri açacaksın ve sen mutlu olacaksın tavşanın da sana niyetinde söylediği gibi...

İpler

İnsandan örülmüş duvarlar içindeyim...

PARALİMPİK

Suskunluğumu sakladığım günlerim birbirini islerken dostumun serzenişiyle uyandım uykumdan...bazen dürtmek gerekir dostları.. O en dipsiz kuyularda bana sesini duyurmayı başardı...Yasmak istememe nedenim kendime bile kuracak cümlelerim olmamasıydı aslında...Bunu sesli söylediğimde bunalımın farkına varacaktım belki de...Ölüm uykusu tatlı gelirmiş insana ve eşsiz bir cazibesi vardır aslında...Ama yüsleşmek gerek hayatla o da bunun farkında...Bugün çocukluğumu sorguladığım bir gündü...Ufacık bikaç olay beni kendime getirdi aslında...Çocukluğumuza döndüğümüz o anlarda sorguladığım şey bis ufacıkken kocaman hayallerimiz olduğuydu?Büyüdük evet ama hayallerimizden vazgeçmeyecek kadar içimizdeki çocuğu saklı tutabldiğimizi gördüm...Ve farkettiğim burda ters orantı olmasının şart olmadığıydı...Bunu kendime ispatlamamız lgerektiğinigördüm sadece...Geçen yıllar hayatımıza doğru orantı şeklinde yansımalıydı..Ve bunu ilk kendimize ispatlamalıydık...Hayallerimden vazgeçmiyorum...:))(Evo'ya)